Doorgaan naar hoofdcontent

Een geheel eigen stijl

Nou, dat is hem dan. THE MAN HIMSELF oftewel Chris-dus.




Hij is een soort dandy, maar toch weer net niet; een metro-man, maar dan net even anders. Hyper intelligent, een gevoel voor kleur en compositie, met een uitgesproken smaak en heel eigen stijl. Deze man valt eigenlijk niet in een hokje te plaatsen. Dat maakt hem bijzonder, maar soms lastig.



Want zoals je weet zijn hokjes handig; aan elk hokje kleeft een lijst regels en afspraken en gebruiksaanwijzingen. En dat is dus nou net waar hij niet op zit te wachten. Het enige hokje waar hij vrijwillig ingaat is waarschijnlijk het pashokje bij zijn favoriete kledingzaak.

Deze man heeft een uniek zelfbeeld. Echt bijzonder en zo vol zelfvertrouwen. Wat dan weer leuk kan zijn als hij het pashokje uitloopt met een getailleerd t-shirt voor de jonge generatie, welke niet berekend is op de wat oudere buikmaten.
"Dit vind ik echt een leuk shirt, wat vind jij?", vraagt hij mij. Hij kijkt er ook zo gelukkig bij. Een nieuwe kleding aanwinst is als een verborgen schat vinden voor een piraat. "Tja...." is alles wat ik even uit kan brengen. En een paar tellen later: " Is het niet te strak?". "Nee hoor, dat hoort zo!", antwoord hij stellig.

Uit het pashokje ernaast komt een begin twintiger met hetzelfde shirt aan. Door de stretch stof vallen alle zes de packs van zijn sixpack te zien. Geen grammetje vet op de verkeerde plek (zucht). Ik kijk van hem naar mijn lief en weer terug. En terwijl manlief nog nietsvermoedend zichzelf met veel plezier staat te bewonderen in de passpiegel, wijs ik hem op zijn buurman: "Kijk schat, zo hoort 'ie te staan". En ja hoor, heb ik alle plezier vergalt. Mijn lief bekijkt het verschil, neemt een spurt naar zijn pashokje en zo staan we ineens weer buiten de winkel. 

Dagen later probeer ik er voorzichtig op terug te komen. Op die buikmaat. Maar daar is al een prachtig antwoord op van THE MAN HIMSELF: "Nee hoor, ik ben juist afgevallen, echt waar. Mijn broeken zakken echt letterlijk van mijn reet, kijk maar.
En demonstratief trekt hij de achterkant van zijn jeans wat omlaag. Ik krijg hem maar niet uitgelegd dat de tailleband van diezelfde broek vroeger over zijn buik (navel) kwam. En ik moet toegeven, op alle plekken valt manlief af, behalve op de buik. Daar past de broek niet meer overheen, maar probeert eronder naarstig houvast te vinden. Dus zakt de broek af. 

Hopeloze discussie trouwens, want een man van zijn kaliber heeft gewoon gelijk, ook als hij het niet heeft. :-)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Mijn manifest

Manifest van Zijn Mijn aanwezigheid mag gezien worden, als expressie van mijn essentie. Het bewijst niets, het overtuigt niemand, het doet zich niet groter of kleiner voor — het is. Ik hoef mij niet kleiner te maken om het anderen gemakkelijker te maken. Groei is in het nu aanvoelen of iets (nog volledig) klopt of losgelaten mag worden. Ik sta mijzelf toe om op elk moment mijn keuzes en overtuigingen aan te passen aan wat ik in dat moment weet. Ik sta open voor nieuwe ervaringen zonder daar vooraf beperkingen aan op te leggen om grip te krijgen. Ik ben mij ervan bewust dat het leven zich aandient — en ik mag als water zijn : stromend, aanwezig, meebewegend. Wat niet van mij is of mij niet voedt, laat ik los . Het leven stroomt door mij heen; niet van buiten naar binnen, maar van binnen naar buiten. Vreugde is niet iets wat ik moet verdienen of behalen. Het is overgave aan het zijn, zodat de vreugde die in mijn kern aanwezig is de ruimte heeft om te worden ervaren. Ik leef met dankba...

De taal der dromen

Het onbewuste spreekt een andere taal. Vandaag gooi ik het eens over een andere boeg. Niks overpeinzen, doordenken, mediteren, onderzoeken. Niks van dat al. Geen woorden die uit het brein vloeien maar woorden die het verhaal van de nacht een kleur en vorm geven. Ik droom soms, dan weer veel, dan weer weinig, maar veelal zijn het beelden en verhalen die ik niet zomaar kan plaatsen. Vandaag wil ik met jou mijn droom van afgelopen nacht delen. Dit is er weer eens eentje waarvan ik voel dat ik het vast mag leggen, om er omheen te lopen en vanuit vele perspectieven naar kijken. Wat het zeggen wil weet ik (nog) niet.  Ik loop op een vlak land. Het is er dor, de weg is stoffig en loopt iets omhoog. Af en toe zie ik een boom, waar maar weinig blad aan zit. Ver weg achter mij ben ik geluid gewaar, alsof daar ver de geluiden van een drukke gemeenschap langzaam verstommen om dan weer aan te zwellen. Ik kijk niet om, maar voel dat ik door moet. Mijn schoenen tonen nauwelijks kleur door al het ...

Ontwapende ontwaking

 Geloof jij in goed of kwaad? Het leven is magisch, een echt wonder. Als je alleen al kijkt naar hoe een baby ontstaat. Onder de microscoop gezien is het adembenemend mooi hoe er een soort dans tussen eicel en zaadje plaatsvindt. Het zaadje is helemaal niet de patriarchale agressor die zich bruut een weg door de eicel wrikt. Nee, als het juiste zaadje de eicel benaderd ontstaat er een trilling in de eicel, en er volgen bewegingen, als een soort ritmische dans tussen beiden, waarbij uiteindelijk de eicel bepaald of het zaadje haar barrière, haar grens door mag gaan. Zij opent zich voor het zaadje. En daar volgen nog veel meer magische momenten op. Na de bevruchting, het samensmelten van het vrouwelijke en het mannelijke aspect, deelt de cel zich, en nog eens, nog eens, alsmaar verder. Het deelt zich in identieke kopieën van de bevruchte cel, waarbij elke cel dezelfde genetische inhoud en daarmee blauwdruk voor het leven in zich draagt. En toch pakt uiteindelijk elke cel slechts een ...