Ontwapende ontwaking

 Geloof jij in goed of kwaad?

Het leven is magisch, een echt wonder. Als je alleen al kijkt naar hoe een baby ontstaat. Onder de microscoop gezien is het adembenemend mooi hoe er een soort dans tussen eicel en zaadje plaatsvindt. Het zaadje is helemaal niet de patriarchale agressor die zich bruut een weg door de eicel wrikt. Nee, als het juiste zaadje de eicel benaderd ontstaat er een trilling in de eicel, en er volgen bewegingen, als een soort ritmische dans tussen beiden, waarbij uiteindelijk de eicel bepaald of het zaadje haar barrière, haar grens door mag gaan. Zij opent zich voor het zaadje. En daar volgen nog veel meer magische momenten op. Na de bevruchting, het samensmelten van het vrouwelijke en het mannelijke aspect, deelt de cel zich, en nog eens, nog eens, alsmaar verder. Het deelt zich in identieke kopieën van de bevruchte cel, waarbij elke cel dezelfde genetische inhoud en daarmee blauwdruk voor het leven in zich draagt. En toch pakt uiteindelijk elke cel slechts een deel van de opdracht in de blauwdruk op en volgt deze. Daardoor wordt de ene cel een levercel, een andere een spiercel, een volgende een hartcel en ga zo maar door. Ze zijn uniek in hun taak en fysieke uiterlijk, maar ontstaan vanuit het ene. Als je daar eens over nadenkt, hoe bijzonder is het dat jouw lijf is zoals het is, een echt wonder. En al die cellen in die organen, botten, spieren, huid, bloed, hersenen en zenuwen vormen een eenheid, jouw lichaam. Ze werken allemaal samen. 

Dat is natuur, jouw lijf. Jij bent een wonder. De problemen zijn pas ontstaan toen het ego, je psyché zich vormde. Je kunt in eerdere posts iets lezen over hoe deze gevormd en gevuld wordt.

Daar ging het mis. Ergens is de menselijke geest geconfronteerd geraakt met iets wat het niet verwerken kon. Gedachten, gevoelens en emoties die zo overweldigend waren, dat het zich er geen raad mee wist. Het zocht een toevlucht in overleven, instinctief en primitief - reactief. Niet meer in contact met het Zelf (de ziel, de essentie van de mens). En dat is ontelbare generaties lang doorgegeven. We zouden ondertussen allang door moeten hebben dat het niet een natuurlijke staat van zijn is, de mensheid bevindt zich honderden eeuwenlang in een overlevingsstand. Dat heeft ons denken, ons handelen, onze interacties beïnvloed, maar ook hoe wij de wereld vormgeven. Als je alleen al kijkt naar de archeologische ontdekkingen die zijn gedaan die steeds weer laten zien dat er lang geleden een veel intelligentere populatie op deze aarde leefde. Een populatie die meer begrip en kennis had van natuurwetten, onze plek in het universum enz. Waren zij in verbinding met hun ziel?

Omdat de mensheid al die tijd in een overlevingsstand zit, is het gewoon (normaal) geworden. Niemand die het opvalt, omdat men niet beter weet. Omdat iedereen om je heen in dezelfde mindset zit (overleving / ego), En waaraan herken je het dan, hoor ik je denken. Dat ga ik proberen uit te leggen. 

We pakken een van de overlevingsmechanismen bij de kop: pleasen (fawn). Als een klein kind zich niet veilig, niet gezien of gehoord voelt, of vormen van mishandeling (emotioneel, psychisch of fysiek) ervaart, heeft het niet de optie om weg te gaan en een betere omgeving te vinden. Nee, het is niet mogelijk voor een kind om iets anders te doen dan zichzelf te verlaten en een overlevingsmechanisme toe te laten. Is de onveiligheid repeterend, aanhoudend, langdurend, dan slijt zich dat mechanisme in als 'normaal'. De uitingen van het mechanisme worden door de omgeving beschouwd als onderdeel van het karakter, de persoonlijkheid van het kind. In ons voorbeeld komt het mechanisme van pleasen op. Het kind past dit toe, omdat het merkt dat als het zorgt voor de verzorger/ouder, er meer kans is op het ontvangen van de (minimale) basisbehoeften en daarmee kan overleven. Een aangepast kind, waarvan de ouders zeggen dat het een makkelijk kind is, meegaand en rustig en beleefd. De omgeving vindt dat gedrag acceptabel en daar wordt het kind voor gewaardeerd. Niet voor wie hij/zij is, maar voor het gedrag dat het kind vertoont naar de ander. De verzorger/ouder, die zelf in een overlevingsmindset is, voelt dat de eigen emoties gereguleerd worden door anderen, ook door het kind. Het beloont het  gedrag wat de verzorger/ouder emotioneel reguleert, en wijst gedrag wat dit niet doet af. Dat kan door gezichtsuitdrukking, houding, uitstraling (energie), woorden, acties. Allemaal reactief, vanuit een brein dat niet in contact is met de ziel, de essentie. Het kind leert door de herhaling over lange tijd dat dit normaal is, dat het geaccepteerd wordt als het zich daar aan houdt. De essentie is altijd nog aanwezig, maar het kind kan over de jaren heen het contact daarmee volledig verliezen. Het kind dat nog wel wat contact met de essentie heeft en voelt dat het niet klopt, dat het zijn/haar eigenheid niet ontkent wil zien, zal passief of actief rebels gedrag vertonen. Het zal niet begrijpen waarom, maar erkent het uiteindelijk als de eigen persoonlijkheid (ik ben lastig, ik ben lui). Bijvoorbeeld een hoge intelligentie hebben, maar op school niet presteren; of een tic ontwikkelen of een verstoorde verwerking van prikkels (ook wel autismespectrum genoemd). Want wat natuurlijk is zoekt altijd balans, dus ook in de mens. 

Een deel van de mensheid raakt in de 'problemen door deze disbalans. Ergens diep van binnen, in het onbewuste, knaagt het. Een gevoel dat het niet klopt, dat er een andere weg moet zijn. Dat dit niet is hoe leven bedoelt is. Dat het volledig en zonder schroom authentiek wil zijn. Niet moeten voldoen aan regeltjes (geschreven en ongeschreven) die niet natuurlijk voelen. Dat hij/zij zich niet thuisvoelt in deze wereld.
Dat is het begin van het ontwaken (wakker worden uit de illusie, die is ontstaan door de overlevingsmindset). En daarmee begint de pijnlijke weg van het ontmantelen van het ego en het ontdekken van de ziel, de essentie en hoe deze de eigen ruimte mag innemen. 

Ontwaken is geen makkelijke weg. Er moeten namelijk veel dingen ontrafelen die het ego verzameld heeft om de status quo in stand te houden. Het ego is niets meer dan een mind construct van het overlevingsmechanisme. De basis is het niet kunnen of willen dealen met de realiteit: niet kunnen of willen voelen/ervaren wat er zich in het nu bevindt. Want diep, zeer diep van binnen voelt de mens zich niet goed. Er is een diep voelen van gemis of gebrek (lack mentality) waardoor de mens steeds maar zoekt naar ervaringen die een goed gevoel geven en vermijdt (of vecht tegen) ervaringen die geen goed gevoel geven. Een zinloze strategie, omdat geen enkele ervaring (iets buiten je essentie) in staat is om aanhoudend voor een goed gevoel te zorgen. Heb je wel eens ademloos gekeken naar een prachtige zonsondergang, waardoor je een heerlijk tevreden gevoel kreeg? Dat wil je vast nog meer. Maar hoe meer je probeert de ervaring te evenaren, het zal nooit exact dat gevoel geven en dan nog, het zal nooit een aanhoudend gevoel zijn. Bij ervaringen die je als negatief ervaart zal je niet geneigd zijn die nog een keer mee te maken; je blijft er het liefst verre van. Je leven bestaat uit najagen en vermijden van ervaringen buiten jezelf.

Bij de eerste stappen van het ontwaken wordt je gedreven door vragen: wie ben ik, wat ben ik, wat is de zin van het bestaan. Er vormen zich barstjes in het pantser van het ego. Je gaat zoeken naar antwoorden, eerst buiten jezelf. Daar stuit je op verzet, want je stelt het ego-systeem ter discussie, die de mensheid al zo lang in zijn greep heeft. Wat als jouw vragen terecht zijn, als de ander die twijfel in het brein toelaat, staat alles ter discussie: je overtuigingen, waar je in gelooft, je wereldbeeld, je mensbeeld eigenlijk alle kennis die van buitenaf kwam. Je krijgt geen antwoorden van de omgeving waarin je je bevindt. Wel afwijzing, ontkenning, uitlachen, afkeur, overstemming, uitstoting of zelfs agressie. Blijf je volharden in je reis naar de ziel, dan zal je merken dat men je raar vindt, men niet met je wil praten over dit onderwerp. En omdat afkeur en afwijzing een diepgewortelde angst in de mensheid is, haken daar al een hoop mensen af van de reis. 

Ga je verder, dan ontdek je meer en meer in jezelf. Je vertrouwen stel je niet op kennis van buitenaf, maar je durft de diepte in te duiken en te doorvoelen, in te voelen en op je intuïtie te vertrouwen. En steeds vaker ga je inzien dat je gevoel je niet bedriegt, maar een uitnodiging is om dieper in jezelf te kijken wat voor jou waar is. Je gaat er ook gehoor aan geven: door niet meer reactief te zijn, door vaker en langer de stilte op te zoeken om te zijn met wat is. Je zal merken dat je behoefte om ervaringen na te streven voor fijne gevoelens je minder of helemaal niet boeit. Je gaat zien dat gedachten komen en gaan, en dat dat sneller gaat als je ze niet vastgrijpt en vasthoudt. Je ervaart steeds minder schuld en schaamte gevoelens. Je leert je eigen grenzen kennen en ze toe te passen. En ervaar je toenemende innerlijke rust en diep vertrouwen in jezelf. Je ervaart dat woorden nietszeggend zijn, dat je minder behoefte hebt om te delen wat het ego je wil ingeven. Je zoekt geen bevestiging meer bij anderen. Je begrijpt de mindset van de mens en respecteert de ander, accepteert wat om je heen gebeurt en eerbiedigt je eigen waarden en bijbehorende grenzen. In deze fase zal de omgeving luider worden.

Een deel van de mensen om je laat je horen wat zij van jouw reis vinden: "Ik mis je, je bent zo veranderd, zo ken ik je niet", "Dat kan je niet maken, je hoort er altijd voor je familie te zijn", "Er is iets mis met jou, want je doet niet zoals wij", "Vroeger deed je gewoon mee, ben je soms depressief?" Een protest tegen jouw ontwikkeling. Waarom? Omdat jouw voormalige staat van zijn hen iets bracht wat zij nu niet meer krijgen. Emotionele regulering: bevestiging, compassie, gevoel van eendracht, uitlaatklep. En je beseft dat mensen die een overlevingsmindset hebben, hun emoties (veelal onbewust) op anderen willen projecteren om er niet zelf mee te hoeven dealen. Het leven en de wereld weerspiegelt niet wat zij nodig denken te hebben, dat geeft frictie. Dan wenden zij zich tot zelfmedelijden (waarom ik), klagen, jaloezie, roddelen, negativiteit, overmatigheid, consumptie, schelden enz. Allemaal acties om de emoties die er zijn, niet onder ogen te zien. Wat men niet doorheeft is dat die acties juist het ongewenste in stand houden. In plaats van ervan weg te willen, is een emotie een signaal dat er iets van binnen frictie geeft met de eigen waarheid, de eigen essentie. Dat aan willen kijken, is het beest in de bek kijken.

Er is geen goed of kwaad, er is alleen een vergissing. Dat die vergissing leidt tot negativiteit is vanwege de disbalans in de mens. Dat is dualiteit, wat mensen benoemen als goed en kwaad. Alsof het iets is wat van buitenaf komt.